غزلیات حافظ شیرازی
فهرست غزلیات حافظ شیرازی
| غزل شماره 1 | ( الا یا ایها الساقی ادر کأسا و ناولها ) |
| غزل شماره 2 | ( صلاح کار کجا و من خراب کجا ) |
| غزل شماره 3 | ( اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را ) |
| غزل شماره 4 | ( صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را ) |
| غزل شماره 5 | ( دل میرود ز دستم صاحب دلان خدا را ) |
| غزل شماره 6 | ( به ملازمان سلطان که رساند این دعا را ) |
| غزل شماره 7 | ( صوفی بیا که آینه صافیست جام را ) |
| غزل شماره 8 | ( ساقیا برخیز و در ده جام را ) |
| غزل شماره 9 | ( رونق عهد شباب است دگر بستان را ) |
| غزل شماره 10 | ( دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما ) |
| غزل شماره 11 | ( ساقی به نور باده برافروز جام ما ) |
| غزل شماره 12 | ( ای فروغ ماه حسن از روی رخشان شما ) |
| غزل شماره 13 | ( می دمد صبح و کله بست سحاب ) |
| غزل شماره 14 | ( گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب ) |
| غزل شماره 15 | ( ای شاهد قدسی که کشد بند نقابت ) |
| غزل شماره 16 | ( خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت ) |
| غزل شماره 17 | ( سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت ) |
| غزل شماره 18 | ( ساقیا آمدن عید مبارک بادت ) |
| غزل شماره 19 | ( ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست ) |
| غزل شماره 20 | ( روزه یک سو شد و عید آمد و دل ها برخاست ) |
| غزل شماره 21 | ( دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست ) |
| غزل شماره 22 | ( چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست ) |
| غزل شماره 23 | ( خیال روی تو در هر طریق همره ماست ) |
| غزل شماره 24 | ( مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست ) |
| غزل شماره 25 | ( شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست ) |
| غزل شماره 26 | ( زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست ) |
| غزل شماره 27 | ( در دیر مغان آمد یارم قدحی در دست ) |
| غزل شماره 28 | ( به جان خواجه و حق قدیم و عهد درست ) |
| غزل شماره 29 | ( ما را ز خیال تو چه پروای شراب است ) |
| غزل شماره 30 | ( زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست ) |
| غزل شماره 31 | ( آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است ) |
| غزل شماره 32 | ( خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست ) |
| غزل شماره 33 | ( خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است ) |
| غزل شماره 34 | ( رواق منظر چشم من آشیانه توست ) |
| غزل شماره 35 | ( برو به کار خود ای واعظ این چه فریاد است ) |
| غزل شماره 36 | ( تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست ) |
| غزل شماره 37 | ( بیا که قصر امل سخت سست بنیادست ) |
| غزل شماره 38 | ( بی مهر رخت روز مرا نور نماندست ) |
| غزل شماره 39 | ( باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است ) |
| غزل شماره 40 | ( المنة لله که در میکده باز است ) |
| غزل شماره 41 | ( اگر چه باده فرح بخش و باد گل بیز است ) |
| غزل شماره 42 | ( حال دل با تو گفتنم هوس است ) |
| غزل شماره 43 | ( صحن بستان ذوق بخش و صحبت یاران خوش است ) |
| غزل شماره 44 | ( کنون که بر کف گل جام باده صاف است ) |
| غزل شماره 45 | ( در این زمانه رفیقی که خالی از خلل است ) |
| غزل شماره 46 | ( گل در بر و می در کف و معشوق به کام است ) |
| غزل شماره 47 | ( به کوی میکده هر سالکی که ره دانست ) |
| غزل شماره 48 | ( صوفی از پرتو می راز نهانی دانست ) |
| غزل شماره 49 | ( روضه خلد برین خلوت درویشان است ) |
| غزل شماره 50 | ( به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است ) |
| غزل شماره 51 | ( لعل سیراب به خون تشنه لب یار من است ) |
| غزل شماره 52 | ( روزگاریست که سودای بتان دین من است ) |
| غزل شماره 53 | ( منم که گوشه میخانه خانقاه من است ) |
| غزل شماره 54 | ( ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است ) |
| غزل شماره 55 | ( خم زلف تو دام کفر و دین است ) |
| غزل شماره 56 | ( دل سراپرده محبت اوست ) |
| غزل شماره 57 | ( آن سیه چرده که شیرینی عالم با اوست ) |
| غزل شماره 58 | ( سر ارادت ما و آستان حضرت دوست ) |
| غزل شماره 59 | ( دارم امید عاطفتی از جناب دوست ) |
| غزل شماره 60 | ( آن پیک نامور که رسید از دیار دوست ) |
| غزل شماره 61 | ( صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست ) |
| غزل شماره 62 | ( مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست ) |
| غزل شماره 63 | ( روی تو کس ندید و هزارت رقیب هست ) |
| غزل شماره 64 | ( اگر چه عرض هنر پیش یار بیادبیست ) |
| غزل شماره 65 | ( خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست ) |
| غزل شماره 66 | ( بنال بلبل اگر با منت سر یاریست ) |
| غزل شماره 67 | ( یا رب این شمع دل افروز ز کاشانه کیست ) |
| غزل شماره 68 | ( ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالیست ) |
| غزل شماره 69 | ( کس نیست که افتاده آن زلف دوتا نیست ) |
| غزل شماره 70 | ( مردم دیده ما جز به رخت ناظر نیست ) |
| غزل شماره 71 | ( زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست ) |
| غزل شماره 72 | ( راهیست راه عشق که هیچش کناره نیست ) |
| غزل شماره 73 | ( روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست ) |
| غزل شماره 74 | ( حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست ) |
| غزل شماره 75 | ( خواب آن نرگس فتان تو بی چیزی نیست ) |
| غزل شماره 76 | ( جز آستان توام در جهان پناهی نیست ) |
| غزل شماره 77 | ( بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت ) |
| غزل شماره 78 | ( دیدی که یار جز سرِ جور و ستم نداشت ) |
| غزل شماره 79 | ( کنون که می دمد از بوستان نسیمِ بهشت ) |
| غزل شماره 80 | ( عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت ) |
| غزل شماره 81 | ( صبحدم مرغِ چمن با گل نوخاسته گفت ) |
| غزل شماره 82 | ( آن ترک پری چهره که دوش از برِ ما رفت ) |
| غزل شماره 83 | ( گر ز دست زلف مشکینت خطایی رفت رفت ) |
| غزل شماره 84 | ( ساقی بیار باده که ماه صیام رفت ) |
| غزل شماره 85 | ( شربتی از لب لعلش نچشیدیم و بِرفت ) |
| غزل شماره 86 | ( ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفت ) |
| غزل شماره 87 | ( حسنت به اتفاقِ ملاحت جهان گرفت ) |
| غزل شماره 88 | ( شنیدهام سخنی خوش که پیر کنعان گفت ) |
| غزل شماره 89 | ( یا رب سببی ساز که یارم به سلامت ) |
| غزل شماره 90 | ( ای هدهد صبا به سبا میفرستمت ) |
| غزل شماره 91 | ( ای غایب از نظر به خدا میسپارمت ) |
| غزل شماره 92 | ( میر من خوش میروی کاندر سر و پا میرمت ) |
| غزل شماره 93 | ( چه لطف بود که ناگاه رشحه قلمت ) |
| غزل شماره 94 | ( زان یار دلنوازم شکریست با شکایت ) |
| غزل شماره 95 | ( مدامم مست میدارد نسیم جعد گیسویت ) |
| غزل شماره 96 | ( درد ما را نیست درمان الغیاث ) |
| غزل شماره 97 | ( تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج ) |
| غزل شماره 98 | ( اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح ) |
| غزل شماره 99 | ( دل من در هوای روی فرخ ) |
| غزل شماره 100 | ( دی پیر می فروش که ذکرش به خیر باد ) |
| غزل شماره 101 | ( شراب و عیش نهان چیست کار بیبنیاد ) |
| غزل شماره 102 | ( دوش آگهی ز یار سفرکرده داد باد ) |
| غزل شماره 103 | ( روز وصل دوستداران یاد باد ) |
| غزل شماره 104 | ( جمالت آفتاب هر نظر باد ) |
| غزل شماره 105 | ( صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد ) |
| غزل شماره 106 | ( تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد ) |
| غزل شماره 107 | ( حسن تو همیشه در فزون باد ) |
| غزل شماره 108 | ( خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد ) |
| غزل شماره 109 | ( دیر است که دلدار پیامی نفرستاد ) |
| غزل شماره 110 | ( پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد ) |
| غزل شماره 111 | ( عکس روی تو چو در آینه جام افتاد ) |
| غزل شماره 112 | ( آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد ) |
| غزل شماره 113 | ( بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد ) |
| غزل شماره 114 | ( همای اوج سعادت به دام ما افتد ) |
| غزل شماره 115 | ( درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد ) |
| غزل شماره 116 | ( کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد ) |
| غزل شماره 117 | ( دل ما به دور رویت ز چمن فراغ دارد ) |
| غزل شماره 118 | ( آن کس که به دست جام دارد ) |
| غزل شماره 119 | ( دلی که غیب نمای است و جام جم دارد ) |
| غزل شماره 120 | ( بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه بان دارد ) |
| غزل شماره 121 | ( هر آن کو خاطر مجموع و یار نازنین دارد ) |
| غزل شماره 122 | ( هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد ) |
| غزل شماره 123 | ( مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد ) |
| غزل شماره 124 | ( آن که از سنبل او غالیه تابی دارد ) |
| غزل شماره 125 | ( شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد ) |
| غزل شماره 126 | ( جان بی جمال جانان میل جهان ندارد ) |
| غزل شماره 127 | ( روشنی طلعت تو ماه ندارد ) |
| غزل شماره 128 | ( نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد ) |
| غزل شماره 129 | ( اگر نه باده غم دل ز یاد ما ببرد ) |
| غزل شماره 130 | ( سحر بلبل حکایت با صبا کرد ) |
| غزل شماره 131 | ( بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد ) |
| غزل شماره 132 | ( به آب روشن می عارفی طهارت کرد ) |
| غزل شماره 133 | ( صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد ) |
| غزل شماره 134 | ( بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد ) |
| غزل شماره 135 | ( چو باد عزم سر کوی یار خواهم کرد ) |
| غزل شماره 136 | ( دست در حلقهی آن زلف دوتا نتوان کرد ) |
| غزل شماره 137 | ( دل از من برد و روی از من نهان کرد ) |
| غزل شماره 138 | ( یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد ) |
| غزل شماره 139 | ( رو بر رهش نهادم و بر من گذر نکرد ) |
| غزل شماره 140 | ( دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد ) |
| غزل شماره 141 | ( دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد ) |
| غزل شماره 142 | ( دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد ) |
| غزل شماره 143 | ( سالها دل طلب جام جم از ما میکرد ) |
| غزل شماره 144 | ( به سر جام جم آن گه نظر توانی کرد ) |
| غزل شماره 145 | ( چه مستی است ندانم که رو به ما آورد ) |
| غزل شماره 146 | ( صبا وقت سحر بویی ز زلف یار میآورد ) |
| غزل شماره 147 | ( نسیم باد صبا دوشم آگهی آورد ) |
| غزل شماره 148 | ( یارم چو قدح به دست گیرد ) |
| غزل شماره 149 | ( دلم جز مهر مه رویان طریقی بر نمیگیرد ) |
| غزل شماره 150 | ( ساقی ار باده از این دست به جام اندازد ) |
| غزل شماره 151 | ( دمی با غم به سر بردن جهان یک سر نمیارزد ) |
| غزل شماره 152 | ( در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد ) |
| غزل شماره 153 | ( سحر چون خسرو خاور علم بر کوهساران زد ) |
| غزل شماره 154 | ( راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد ) |
| غزل شماره 155 | ( اگر روم ز پیاش فتنهها برانگیزد ) |
| غزل شماره 156 | ( به حسن و خلق و وفا کس به یار ما نرسد ) |
| غزل شماره 157 | ( هر که را با خط سبزت سر سودا باشد ) |
| غزل شماره 158 | ( من و انکار شراب این چه حکایت باشد ) |
| غزل شماره 159 | ( نقد صوفی نه همه صافی بیغش باشد ) |
| غزل شماره 160 | ( خوش است خلوت اگر یار یار من باشد ) |
| غزل شماره 161 | ( کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد ) |
| غزل شماره 162 | ( خوش آمد گل وز آن خوشتر نباشد ) |
| غزل شماره 163 | ( گل بی رخ یار خوش نباشد ) |
| غزل شماره 164 | ( نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد ) |
| غزل شماره 165 | ( مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد ) |
| غزل شماره 166 | ( روز هجران و شب فرقت یار آخر شد ) |
| غزل شماره 167 | ( ستاره ای بدرخشید و ماه مجلس شد ) |
| غزل شماره 168 | ( گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد ) |
| غزل شماره 169 | ( یاری اندر کس نمیبینیم یاران را چه شد ) |
| غزل شماره 170 | ( زاهد خلوت نشین دوش به میخانه شد ) |
| غزل شماره 171 | ( دوش از جناب آصف پیک بشارت آمد ) |
| غزل شماره 172 | ( عشق تو نهال حیرت آمد ) |
| غزل شماره 173 | ( در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد ) |
| غزل شماره 174 | ( مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد ) |
| غزل شماره 175 | ( صبا به تهنیت پیر می فروش آمد ) |
| غزل شماره 176 | ( سحرم دولت بیدار به بالین آمد ) |
| غزل شماره 177 | ( نه هر که چهره برافروخت دلبری داند ) |
| غزل شماره 178 | ( هر که شد محرم دل در حرم یار بماند ) |
| غزل شماره 179 | ( رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند ) |
| غزل شماره 180 | ( ای پستهی تو خنده زده بر حدیث قند ) |
| غزل شماره 181 | ( بعد از این دست من و دامن آن سرو بلند ) |
| غزل شماره 182 | ( حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند ) |
| غزل شماره 183 | ( دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند ) |
| غزل شماره 184 | ( دوش دیدم که ملایک در میخانه زدند ) |
| غزل شماره 185 | ( نقدها را بود آیا که عیاری گیرند ) |
| غزل شماره 186 | ( گر میفروش حاجت رندان روا کند ) |
| غزل شماره 187 | ( دلا بسوز که سوز تو کارها بکند ) |
| غزل شماره 188 | ( مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند ) |
| غزل شماره 189 | ( طایر دولت اگر باز گذاری بکند ) |
| غزل شماره 190 | ( کلک مشکین تو روزی که ز ما یاد کند ) |
| غزل شماره 191 | ( آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند ) |
| غزل شماره 192 | ( سرو چمان من چرا میل چمن نمیکند ) |
| غزل شماره 193 | ( در نظربازی ما بیخبران حیرانند ) |
| غزل شماره 194 | ( سمن بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند ) |
| غزل شماره 195 | ( غلام نرگس مست تو تاجدارانند ) |
| غزل شماره 196 | ( آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند ) |
| غزل شماره 197 | ( شاهدان گر دلبری زین سان کنند ) |
| غزل شماره 198 | ( گفتم کی ام دهان و لبت کامران کنند ) |
| غزل شماره 199 | ( واعظان کاین جلوه در محراب و منبر میکنند ) |
| غزل شماره 200 | ( دانی که چنگ و عود چه تقریر میکنند ) |
| غزل شماره 201 | ( شراب بیغش و ساقی خوش دو دام رهند ) |
| غزل شماره 202 | ( بود آیا که در میکدهها بگشایند ) |
| غزل شماره 203 | ( سالها دفتر ما در گرو صهبا بود ) |
| غزل شماره 204 | ( یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود ) |
| غزل شماره 205 | ( تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود ) |
| غزل شماره 206 | ( پیش از اینت بیش از این اندیشهی عشاق بود ) |
| غزل شماره 207 | ( یاد باد آن که سر کوی توام منزل بود ) |
| غزل شماره 208 | ( خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود ) |
| غزل شماره 209 | ( قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود ) |
| غزل شماره 210 | ( دوش در حلقهی ما قصهی گیسوی تو بود ) |
| غزل شماره 211 | ( دوش میآمد و رخساره برافروخته بود ) |
| غزل شماره 212 | ( یک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بود ) |
| غزل شماره 213 | ( گوهر مخزن اسرار همان است که بود ) |
| غزل شماره 214 | ( دیدم به خواب خوش که به دستم پیاله بود ) |
| غزل شماره 215 | ( به کوی میکده یا رب سحر چه مشغله بود ) |
| غزل شماره 216 | ( آن یار کز او خانهی ما جای پری بود ) |
| غزل شماره 217 | ( مسلمانان مرا وقتی دلی بود ) |
| غزل شماره 218 | ( در ازل هر کو به فیض دولت ارزانی بود ) |
| غزل شماره 219 | ( کنون که در چمن آمد گل از عدم به وجود ) |
| غزل شماره 220 | ( از دیده خون دل همه بر روی ما رود ) |
| غزل شماره 221 | ( چو دست بر سر زلفش زنم به تاب رود ) |
| غزل شماره 222 | ( از سر کوی تو هر کو به ملالت برود ) |
| غزل شماره 223 | ( هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود ) |
| غزل شماره 224 | ( خوشا دلی که مدام از پی نظر نرود ) |
| غزل شماره 225 | ( ساقی حدیث سرو و گل و لاله میرود ) |
| غزل شماره 226 | ( ترسم که اشک در غم ما پردهدر شود ) |
| غزل شماره 227 | ( گر چه بر واعظ شهر این سخن آسان نشود ) |
| غزل شماره 228 | ( گر من از باغ تو یک میوه بچینم چه شود ) |
| غزل شماره 229 | ( بخت از دهان دوست نشانم نمیدهد ) |
| غزل شماره 230 | ( اگر به بادهی مشکین دلم کشد شاید ) |
| غزل شماره 231 | ( گفتم غم تو دارم گفتا غمت سر آید ) |
| غزل شماره 232 | ( بر سر آنم که گر ز دست برآید ) |
| غزل شماره 233 | ( دست از طلب ندارم تا کام من برآید ) |
| غزل شماره 234 | ( چو آفتاب می از مشرق پیاله برآید ) |
| غزل شماره 235 | ( زهی خجسته زمانی که یار بازآید ) |
| غزل شماره 236 | ( اگر آن طایر قدسی ز درم بازآید ) |
| غزل شماره 237 | ( نفس برآمد و کام از تو بر نمیآید ) |
| غزل شماره 238 | ( جهان بر ابروی عید از هلال وسمه کشید ) |
| غزل شماره 239 | ( رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید ) |
| غزل شماره 240 | ( ابر آذاری برآمد باد نوروزی وزید ) |
| غزل شماره 241 | ( معاشران ز حریف شبانه یاد آرید ) |
| غزل شماره 242 | ( بیا که رایت منصور پادشاه رسید ) |
| غزل شماره 243 | ( بوی خوش تو هر که ز باد صبا شنید ) |
| غزل شماره 244 | ( معاشران گره از زلف یار باز کنید ) |
| غزل شماره 245 | ( الا ای طوطی گویای اسرار ) |
| غزل شماره 246 | ( عید است و آخر گل و یاران در انتظار ) |
| غزل شماره 247 | ( صبا ز منزل جانان گذر دریغ مدار ) |
| غزل شماره 248 | ( ای صبا نَکهتی از کوی فلانی به من آر ) |
| غزل شماره 249 | ( ای صبا نَکهتی از خاک ره یار بیار ) |
| غزل شماره 250 | ( روی بنمای و وجود خودم از یاد ببر ) |
| غزل شماره 251 | ( شب وصل است و طی شد نامهی هجر ) |
| غزل شماره 252 | ( گر بود عمر به میخانه رسم بار دگر ) |
| غزل شماره 253 | ( ای خرم از فروغ رخت لالهزار عمر ) |
| غزل شماره 254 | ( دیگر ز شاخ سرو سهی بلبل صبور ) |
| غزل شماره 255 | ( یوسف گمگشته بازآید به کنعان غم مخور ) |
| غزل شماره 256 | ( نصیحتی کنمت بشنو و بهانه مگیر ) |
| غزل شماره 257 | ( روی بنما و مرا گو که ز جان دل برگیر ) |
| غزل شماره 258 | ( هزار شکر که دیدم به کام خویشت باز ) |
| غزل شماره 259 | ( منم که دیده به دیدار دوست کردم باز ) |
| غزل شماره 260 | ( ای سرو ناز حسن که خوش میروی به ناز ) |
| غزل شماره 261 | ( درآ که در دل خسته توان درآید باز ) |
| غزل شماره 262 | ( حال خونین دلان که گوید باز ) |
| غزل شماره 263 | ( بیا و کشتی ما در شط شراب انداز ) |
| غزل شماره 264 | ( خیز و در کاسهی زر آب طربناک انداز ) |
| غزل شماره 265 | ( برنیامد از تمنای لبت کامم هنوز ) |
| غزل شماره 266 | ( دلم رمیدهی لولیوشیست شورانگیز ) |
| غزل شماره 267 | ( ای صبا گر بگذری بر ساحل رود ارس ) |
| غزل شماره 268 | ( گلعذاری ز گلستان جهان ما را بس ) |
| غزل شماره 269 | ( دلا رفیق سفر بخت نیکخواهت بس ) |
| غزل شماره 270 | ( درد عشقی کشیدهام که مپرس ) |
| غزل شماره 271 | ( دارم از زلف سیاهش گله چندان که مپرس ) |
| غزل شماره 272 | ( بازآی و دل تنگ مرا مونس جان باش ) |
| غزل شماره 273 | ( اگر رفیق شفیقی درست پیمان باش ) |
| غزل شماره 274 | ( به دور لاله قدح گیر و بیریا میباش ) |
| غزل شماره 275 | ( صوفی گلی بچین و مُرَقّع به خار بخش ) |
| غزل شماره 276 | ( باغبان گر پنج روزی صحبت گل بایدش ) |
| غزل شماره 277 | ( فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش ) |
| غزل شماره 278 | ( شراب تلخ میخواهم که مردافکن بود زورش ) |
| غزل شماره 279 | ( خوشا شیراز و وضع بیمثالش ) |
| غزل شماره 280 | ( چو برشکست صبا زلف عنبرافشانش ) |
| غزل شماره 281 | ( یا رب این نوگل خندان که سپردی به منش ) |
| غزل شماره 282 | ( ببرد از من قرار و طاقت و هوش ) |
| غزل شماره 283 | ( سحر ز هاتف غیبم رسید مژده به گوش ) |
| غزل شماره 284 | ( هاتفی از گوشهی میخانه دوش ) |
| غزل شماره 285 | ( در عهد پادشاه خطابخش جرمپوش ) |
| غزل شماره 286 | ( دوش با من گفت پنهان کاردانی تیزهوش ) |
| غزل شماره 287 | ( ای همه شکل تو مطبوع و همه جای تو خوش ) |
| غزل شماره 288 | ( کنار آب و پای بید و طبع شعر و یاری خوش ) |
| غزل شماره 289 | ( مجمع خوبی و لطف است عذار چو مهش ) |
| غزل شماره 290 | ( دلم رمیده شد و غافلم من درویش ) |
| غزل شماره 291 | ( ما آزمودهایم در این شهر بخت خویش ) |
| غزل شماره 292 | ( قسم به حشمت و جاه و جلال شاه شجاع ) |
| غزل شماره 293 | ( بامدادان که ز خلوتگه کاخ ابداع ) |
| غزل شماره 294 | ( در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع ) |
| غزل شماره 295 | ( سحر به بوی گلستان دمی شدم در باغ ) |
| غزل شماره 296 | ( طالع اگر مدد دهد دامنش آورم به کف ) |
| غزل شماره 297 | ( زبان خامه ندارد سر بیان فراق ) |
| غزل شماره 298 | ( مقام امن و می بیغش و رفیق شفیق ) |
| غزل شماره 299 | ( اگر شراب خوری جرعهای فشان بر خاک ) |
| غزل شماره 300 | ( هزار دشمنم ار میکنند قصد هلاک ) |
| غزل شماره 301 | ( ای دل ریش مرا با لب تو حق نمک ) |
| غزل شماره 302 | ( خوش خبر باشی ای نسیم شمال ) |
| غزل شماره 303 | ( شَمَمتُ روحَ وِدادٍ و شِمتُ برقَ وصال ) |
| غزل شماره 304 | ( دارای جهان نصرت دین خسرو کامل ) |
| غزل شماره 305 | ( به وقت گل شدم از توبهی شراب خجل ) |
| غزل شماره 306 | ( اگر به کوی تو باشد مرا مجال وصول ) |
| غزل شماره 307 | ( هر نکتهای که گفتم در وصف آن شمایل ) |
| غزل شماره 308 | ( ای رخت چون خلد و لعلت سلسبیل ) |
| غزل شماره 309 | ( عشقبازی و جوانی و شراب لعل فام ) |
| غزل شماره 310 | ( مرحبا طایر فرخپی فرخندهپیام ) |
| غزل شماره 311 | ( عاشق روی جوانی خوش نوخاستهام ) |
| غزل شماره 312 | ( بُشری اِذِ السّلامةُ حَلَّت بِذی سَلَم ) |
| غزل شماره 313 | ( بازآی ساقیا که هواخواه خدمتم ) |
| غزل شماره 314 | ( دوش بیماری چشم تو ببرد از دستم ) |
| غزل شماره 315 | ( به غیر از آن که بشد دین و دانش از دستم ) |
| غزل شماره 316 | ( زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم ) |
| غزل شماره 317 | ( فاش میگویم و از گفتهی خود دلشادم ) |
| غزل شماره 318 | ( مرا میبینی و هر دم زیادت میکنی دردم ) |
| غزل شماره 319 | ( سالها پیروی مذهب رندان کردم ) |
| غزل شماره 320 | ( دیشب به سیل اشک ره خواب میزدم ) |
| غزل شماره 321 | ( هر چند پیر و خستهدل و ناتوان شدم ) |
| غزل شماره 322 | ( خیال نقش تو در کارگاه دیده کشیدم ) |
| غزل شماره 323 | ( ز دست کوته خود زیر بارم ) |
| غزل شماره 324 | ( گر چه افتاد ز زلفش گرهی در کارم ) |
| غزل شماره 325 | ( گر دست دهد خاک کف پای نگارم ) |
| غزل شماره 326 | ( در نهانخانهی عشرت صنمی خوش دارم ) |
| غزل شماره 327 | ( مرا عهدیست با جانان که تا جان در بدن دارم ) |
| غزل شماره 328 | ( من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم ) |
| غزل شماره 329 | ( جوزا سحر نهاد حمایل برابرم ) |
| غزل شماره 330 | ( تو همچو صبحی و من شمع خلوت سحرم ) |
| غزل شماره 331 | ( به تیغم گر کشد دستش نگیرم ) |
| غزل شماره 332 | ( مزن بر دل ز نوک غمزه تیرم ) |
| غزل شماره 333 | ( نماز شام غریبان چو گریه آغازم ) |
| غزل شماره 334 | ( گر دست رسد در سر زلفین تو بازم ) |
| غزل شماره 335 | ( در خرابات مغان گر گذر افتد بازم ) |
| غزل شماره 336 | ( مژدهی وصل تو کو کز سر جان برخیزم ) |
| غزل شماره 337 | ( چرا نه در پی عزم دیار خود باشم ) |
| غزل شماره 338 | ( من دوستدار روی خوش و موی دلکشم ) |
| غزل شماره 339 | ( خیال روی تو چون بگذرد به گلشن چشم ) |
| غزل شماره 340 | ( من که از آتش دل چون خُم می در جوشم ) |
| غزل شماره 341 | ( گر من از سرزنش مدعیان اندیشم ) |
| غزل شماره 342 | ( حجاب چهرهی جان میشود غبار تنم ) |
| غزل شماره 343 | ( چل سال بیش رفت که من لاف میزنم ) |
| غزل شماره 344 | ( عمریست تا من در طلب هر روز گامی میزنم ) |
| غزل شماره 345 | ( بی تو ای سرو روان با گل و گلشن چه کنم ) |
| غزل شماره 346 | ( من نه آن رندم که ترک شاهد و ساغر کنم ) |
| غزل شماره 347 | ( صنما با غم عشق تو چه تدبیر کنم ) |
| غزل شماره 348 | ( دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنم ) |
| غزل شماره 349 | ( دوش سودای رخش گفتم ز سر بیرون کنم ) |
| غزل شماره 350 | ( به عزم توبه سحر گفتم استخاره کنم ) |
| غزل شماره 351 | ( حاشا که من به موسم گل ترکِ مِی کنم ) |
| غزل شماره 352 | ( روزگاری شد که در میخانه خدمت میکنم ) |
| غزل شماره 353 | ( من ترک عشق شاهد و ساغر نمیکنم ) |
| غزل شماره 354 | ( به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم ) |
| غزل شماره 355 | ( حالیا مصلحت وقت در آن میبینم ) |
| غزل شماره 356 | ( گرم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم ) |
| غزل شماره 357 | ( در خرابات مغان نور خدا میبینم ) |
| غزل شماره 358 | ( غم زمانه که هیچش کران نمیبینم ) |
| غزل شماره 359 | ( خرم آن روز کز این منزل ویران بروم ) |
| غزل شماره 360 | ( گر از این منزل ویران به سوی خانه روم ) |
| غزل شماره 361 | ( آن که پامال جفا کرد چو خاک راهم ) |
| غزل شماره 362 | ( دیدار شد میسر و بوس و کنار هم ) |
| غزل شماره 363 | ( دردم از یار است و درمان نیز هم ) |
| غزل شماره 364 | ( ما بیغمان مست دل از دست دادهایم ) |
| غزل شماره 365 | ( عمریست تا به راه غمت رو نهادهایم ) |
| غزل شماره 366 | ( ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمدهایم ) |
| غزل شماره 367 | ( فتوی پیر مغان دارم و قولیست قدیم ) |
| غزل شماره 368 | ( خیز تا از در میخانه گشادی طلبیم ) |
| غزل شماره 369 | ( ما ز یاران چشم یاری داشتیم ) |
| غزل شماره 370 | ( صلاح از ما چه میجویی که مستان را صلا گفتیم ) |
| غزل شماره 371 | ( ما درس سحر در ره میخانه نهادیم ) |
| غزل شماره 372 | ( بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم ) |
| غزل شماره 373 | ( خیز تا خرقهی صوفی به خرابات بریم ) |
| غزل شماره 374 | ( بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم ) |
| غزل شماره 375 | ( صوفی بیا که خرقهی سالوس برکشیم ) |
| غزل شماره 376 | ( دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم ) |
| غزل شماره 377 | ( ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم ) |
| غزل شماره 378 | ( ما نگوییم بد و میل به ناحق نکنیم ) |
| غزل شماره 379 | ( سرم خوش است و به بانگ بلند میگویم ) |
| غزل شماره 380 | ( بارها گفتهام و بار دگر میگویم ) |
| غزل شماره 381 | ( گر چه ما بندگان پادشهیم ) |
| غزل شماره 382 | ( فاتحهای چو آمدی بر سر خستهای بخوان ) |
| غزل شماره 383 | ( چندان که گفتم غم با طبیبان ) |
| غزل شماره 384 | ( میسوزم از فراقت روی از جفا بگردان ) |
| غزل شماره 385 | ( یا رب آن آهوی مشکین به ختن بازرسان ) |
| غزل شماره 386 | ( خدا را کم نشین با خرقهپوشان ) |
| غزل شماره 387 | ( شاه شمشادقدان خسرو شیریندهنان ) |
| غزل شماره 388 | ( بهار و گل طربانگیز گشت و توبهشکن ) |
| غزل شماره 389 | ( چو گل هر دم به بویت جامه در تن ) |
| غزل شماره 390 | ( افسر سلطان گل پیدا شد از طرف چمن ) |
| غزل شماره 391 | ( خوشتر از فکر مِی و جام چه خواهد بودن ) |
| غزل شماره 392 | ( دانی که چیست دولت دیدار یار دیدن ) |
| غزل شماره 393 | ( منم که شهرهی شهرم به عشق ورزیدن ) |
| غزل شماره 394 | ( ای روی ماهمنظر تو نوبهار حسن ) |
| غزل شماره 395 | ( گلبرگ را ز سنبل مشکین نقاب کن ) |
| غزل شماره 396 | ( صبح است ساقیا قدحی پرشراب کن ) |
| غزل شماره 397 | ( ز در درآ و شبستان ما منور کن ) |
| غزل شماره 398 | ( ای نور چشم من سخنی هست گوش کن ) |
| غزل شماره 399 | ( کرشمهای کن و بازار ساحری بشکن ) |
| غزل شماره 400 | ( بالابلند عشوهگر نقش باز من ) |
| غزل شماره 401 | ( چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند ز من ) |
| غزل شماره 402 | ( نکتهای دلکش بگویم خال آن مهرو ببین ) |
| غزل شماره 403 | ( شراب لعل کش و روی مهجبینان بین ) |
| غزل شماره 404 | ( میفکن بر صف رندان نظری بهتر از این ) |
| غزل شماره 405 | ( به جان پیر خرابات و حق صحبت او ) |
| غزل شماره 406 | ( گفتا برون شدی به تماشای ماه نو ) |
| غزل شماره 407 | ( مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو ) |
| غزل شماره 408 | ( ای آفتاب آینهدار جمال تو ) |
| غزل شماره 409 | ( ای خونبهای نافهی چین خاک راه تو ) |
| غزل شماره 410 | ( ای قبای پادشاهی راست بر بالای تو ) |
| غزل شماره 411 | ( تاب بنفشه میدهد طرّهی مشکسای تو ) |
| غزل شماره 412 | ( مرا چشمیست خون افشان ز دست آن کمان ابرو ) |
| غزل شماره 413 | ( خط عذار یار که بگرفت ماه از او ) |
| غزل شماره 414 | ( گلبن عیش میدمد ساقی گلعذار کو ) |
| غزل شماره 415 | ( ای پیک راستان خبر یار ما بگو ) |
| غزل شماره 416 | ( خنک نسیم مُعَنبُر شمامهای دلخواه ) |
| غزل شماره 417 | ( عیشم مدام است از لعل دلخواه ) |
| غزل شماره 418 | ( گر تیغ بارد در کوی آن ماه ) |
| غزل شماره 419 | ( وصال او ز عمر جاودان به ) |
| غزل شماره 420 | ( ناگهان پرده برانداختهای یعنی چه ) |
| غزل شماره 421 | ( درِ سرای مغان رُفته بود و آبزده ) |
| غزل شماره 422 | ( ای که با سلسلهی زلف دراز آمدهای ) |
| غزل شماره 423 | ( دوش رفتم به در میکده خوابآلوده ) |
| غزل شماره 424 | ( از من جدا مشو که توام نور دیدهای ) |
| غزل شماره 425 | ( دامن کشان همیشد در شرب زرکشیده ) |
| غزل شماره 426 | ( از خون دل نوشتم نزدیک دوست نامه ) |
| غزل شماره 427 | ( چراغ روی تو را شمع گشت پروانه ) |
| غزل شماره 428 | ( سحرگاهان که مخمور شبانه ) |
| غزل شماره 429 | ( ساقی بیا که شد قدح لاله پر ز مِی ) |
| غزل شماره 430 | ( به صوت بلبل و قمری اگر ننوشی مِی ) |
| غزل شماره 431 | ( لبش میبوسم و در میکشم مِی ) |
| غزل شماره 432 | ( مخمور جام عشقم ساقی بده شرابی ) |
| غزل شماره 433 | ( ای که بر ماه از خط مشکین نقاب انداختی ) |
| غزل شماره 434 | ( ای دل مباش یک دم خالی ز عشق و مستی ) |
| غزل شماره 435 | ( با مدعی مگویید اسرار عشق و مستی ) |
| غزل شماره 436 | ( آن غالیه خط گر سوی ما نامه نوشتی ) |
| غزل شماره 437 | ( ای قصهی بهشت ز کویت حکایتی ) |
| غزل شماره 438 | ( سبت سلمی بصدغیها فؤادی ) |
| غزل شماره 439 | ( دیدم به خواب دوش که ماهی برآمدی ) |
| غزل شماره 440 | ( سحر با باد میگفتم حدیث آرزومندی ) |
| غزل شماره 441 | ( چه بودی ار دل آن ماه مهربان بودی ) |
| غزل شماره 442 | ( به جان او که گرم دسترس به جان بودی ) |
| غزل شماره 443 | ( چو سرو اگر بخرامی دمی به گلزاری ) |
| غزل شماره 444 | ( شهریست پرظریفان و از هر طرف نگاری ) |
| غزل شماره 445 | ( تو را که هر چه مراد است در جهان داری ) |
| غزل شماره 446 | ( صبا تو نکهت آن زلف مشکبو داری ) |
| غزل شماره 447 | ( بیا با ما مورز این کینه داری ) |
| غزل شماره 448 | ( ای که در کوی خرابات مقامی داری ) |
| غزل شماره 449 | ( ای که مهجوری عشاق روا میداری ) |
| غزل شماره 450 | ( روزگاریست که ما را نگران میداری ) |
| غزل شماره 451 | ( خوش کرد یاوری فلکت روز داوری ) |
| غزل شماره 452 | ( طفیل هستی عشقند آدمی و پری ) |
| غزل شماره 453 | ( ای که دایم به خویش مغروری ) |
| غزل شماره 454 | ( ز کوی یار میآید نسیم باد نوروزی ) |
| غزل شماره 455 | ( عمر بگذشت به بیحاصلی و بوالهوسی ) |
| غزل شماره 456 | ( نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشی ) |
| غزل شماره 457 | ( هزار جهد بکردم که یار من باشی ) |
| غزل شماره 458 | ( ای دل آن دم که خراب از مِی گلگون باشی ) |
| غزل شماره 459 | ( زین خوش رقم که بر گل رخسار میکشی ) |
| غزل شماره 460 | ( سلیمی منذ حلت بالعراقی ) |
| غزل شماره 461 | ( کتبت قصة شوقی و مدمعی باکی ) |
| غزل شماره 462 | ( یا مبسما یحاکی درجا من اللالی ) |
| غزل شماره 463 | ( سلام الله ما کر اللیالی ) |
| غزل شماره 464 | ( بگرفت کار حسنت چون عشق من کمالی ) |
| غزل شماره 465 | ( رفتم به باغ صبحدمی تا چنم گلی ) |
| غزل شماره 466 | ( این خرقه که من دارم در رهن شراب اولی ) |
| غزل شماره 467 | ( زان مِی عشق کز او پخته شود هر خامی ) |
| غزل شماره 468 | ( که برد به نزد شاهان ز من گدا پیامی ) |
| غزل شماره 469 | ( اتت روائح رند الحمی و زاد غرامی ) |
| غزل شماره 470 | ( سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی ) |
| غزل شماره 471 | ( ز دلبرم که رساند نوازش قلمی ) |
| غزل شماره 472 | ( احمد الله علی معدله السلطان ) |
| غزل شماره 473 | ( وقت را غنیمت دان آن قدر که بتوانی ) |
| غزل شماره 474 | ( هواخواه توام جانا و میدانم که میدانی ) |
| غزل شماره 475 | ( گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی ) |
| غزل شماره 476 | ( نسیم صبح سعادت بدان نشان که تو دانی ) |
| غزل شماره 477 | ( دو یار زیرک و از بادهی کهن دومنی ) |
| غزل شماره 478 | ( نوش کن جام شراب یک منی ) |
| غزل شماره 479 | ( صبح است و ژاله میچکد از ابر بهمنی ) |
| غزل شماره 480 | ( ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی ) |
| غزل شماره 481 | ( بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی ) |
| غزل شماره 482 | ( ای دل به کوی عشق گذاری نمیکنی ) |
| غزل شماره 483 | ( سحرگه رهروی در سرزمینی ) |
| غزل شماره 484 | ( تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی ) |
| غزل شماره 485 | ( ساقیا سایهی ابر است و بهار و لب جوی ) |
| غزل شماره 486 | ( بلبل ز شاخ سرو به گلبانگ پهلوی ) |
| غزل شماره 487 | ( ای بیخبر بکوش که صاحبخبر شوی ) |
| غزل شماره 488 | ( سحرم هاتف میخانه به دولتخواهی ) |
| غزل شماره 489 | ( ای در رخ تو پیدا انوار پادشاهی ) |
| غزل شماره 490 | ( در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی ) |
| غزل شماره 491 | ( به چشم کردهام ابروی ماهسیمایی ) |
| غزل شماره 492 | ( سلامی چو بوی خوش آشنایی ) |
| غزل شماره 493 | ( ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی ) |
| غزل شماره 494 | ( ای دل گر از آن چاه زنخدان به درآیی ) |
| غزل شماره 495 | ( مِی خواه و گل افشان کن از دهر چه میجویی ) |