بخش 27 از دفتر اول مثنوی معنوی مولانا ( مکر کردن مریدان کی خلوت را بشکن )
جمله گفتند ای حکیم رخنهجو
این فریب و این جفا با ما مگو
چارپا را قدر طاقت بار نِه
بر ضعیفان قدر قوّت کار نِه
دانهی هر مرغ اندازهی وی است
طعمهی هر مرغ انجیری کی است
طفل را گر نان دهی بر جای شیر
طفل مسکین را از آن نان مرده گیر
چون که دندانها بر آرد بعد از آن
هم به خود گردد دلش جویای نان
مرغ پَر نارسته چون پران شود
لقمهی هر گربهی دران شود
چون بر آرد پر بپرّد او به خوَد
بیتکلف بیصفیر نیک و بد
دیو را نطق تو خامش میکند
گوش ما را گفت تو هش میکند
گوش ما هوش است چون گویا تویی
خشک ما بحر است چون دریا تویی
با تو ما را خاک بهتر از فلک
ای سماک از تو منور تا سمک
بی تو ما را بر فلک تاریکی است
با تو ای ماه این فلک باری کی است
صورت رفعت بود افلاک را
معنی رفعت روان پاک را
صورت رفعت برای جسمهاست
جسمها در پیش معنی اسمهاست