شاهنامه فردوسی – فریدون – بخش 2 ( فرستادن فریدون جندل را به یمن )

ز سالش چو یک پنجه اندر کشید
سه فرزندش آمد گرامی پدید

به بخت جهاندار هر سه پسر
سه خسرونژاد از در تاج زر

به بالا چو سرو و به رخ چون بهار
به هر چیز ماننده‌ی شهریار

از این سه دو پاکیزه از شهرناز
یکی کهتر از خوب‌چهر ارنواز

پدر نوز ناکرده از ناز نام
همی پیش پیلان نهادند گام

فریدون از آن نامداران خویش
یکی را گرانمایه‌تر خواند پیش

کجا نام او جندل پرهنر
به هر کار دلسوز بر شاه بر

بدو گفت برگرد گرد جهان
سه دختر گزین از نژاد مهان

سه خواهر ز یک مادر و یک پدر
پری چهره و پاک و خسروگهر

به خوبی سزای سه فرزند من
چنان چون بشاید به پیوند من

به بالا و دیدار هر سه یکی
که این را ندانند از آن اندکی

چو بشنید جندل ز خسرو سخن
یکی رای پاکیزه افگند بن

که بیدار دل بود و پاکیزه مغز
زبان چرب و شایسته‌ی کار نغز

ز پیش سپهبد برون شد به راه
ابا چند تن مر ورا نیکخواه

یکایک ز ایران سراندر کشید
پژوهید و هر گونه گفت و شنید

به هر کشوری کز جهان مهتری
به پرده درون داشتن دختری

نهفته بجستی همه رازشان
شنیدی همه نام و آوازشان

ز دهقان پر مایه کس را ندید
که پیوسته‌ی آفریدون سزید

خردمند و روشن‌دل و پاک‌تن
بیامد بر سرو شاه یمن

نشان یافت جندل مر او را درست
سه دختر چنان چون فریدون بجست

خرامان بیامد به نزدیک سرو
چنان چون به پیش گل اندر تذرو

زمین را ببوسید و چربی نمود
بر آن کهتری آفرین برفزود

به جندل چنین گفت شاه یمن
که بی‌آفرینت مبادا دهن

چه پیغام داری چه فرمان دهی
فرستاده‌ای گر گرامی رهی

بدو گفت جندل که خرم بدی
همیشه ز تو دور دست بدی

از ایران یکی کهترم چون شمن
پیام آوریده به شاه یمن

درود فریدون فرخ دهم
سخن هر چه پرسند پاسخ دهم

تو را آفرین از فریدون گرد
بزرگ آن کسی کو نداردش خرد

مرا گفت شاه یمن را بگوی
که بر گاه تا مشک بوید ببوی

بدان ای سر مایه‌ی تازیان
کز اختر بدی جاودان بی‌زیان

مرا پادشاهی آباد هست
همان گنج و مردی و نیروی دست

سه فرزند شایسته‌ی تاج و گاه
اگر داستان را بود گاه ماه

ز هر کام و هر خواسته بی‌نیاز
به هر آرزو دست ایشان دراز

مر این سه گرانمایه را در نهفت
بباید کنون شاهزاده سه جفت

ز کار آگهان آگهی یافتم
بدین آگهی تیز بشتافتم

کجا از پس پرده پوشیده روی
سه پاکیزه داری تو ای نامجوی

مران هر سه را نوز ناکرده نام
چو بشنیدم این دل شدم شادکام

که ما نیز نام سه فرخ نژاد
چو اندر خور آید نکردیم یاد

کنون این گرامی دو گونه گهر
بباید برآمیخت با یکدگر

سه پوشیده رخ را سه دیهیم جوی
سزا را سزاوار بی ‌گفت‌وگوی

فریدون پیامم بدین گونه داد
تو پاسخ گزار آنچه آیدت یاد

پیامش چو بشنید شاه یمن
بپژمرد چون زاب کنده سمن

همی گفت گر پیش بالین من
نبیند سه ماه این جهان‌بین من

مرا روز روشن بود تاره شب
بباید گشادن به پاسخ دو لب

سراینده را گفت کای نامجوی
زمان باید اندر چنین گفت‌گوی

شتابت نباید به پاسخ کنون
مرا چند راز است با رهنمون

فرستاده را زود جایی گزید
پس آنگه به کار اندرون بنگرید

بیامد در بار دادن ببست
به انبوه اندیشگان در نشست

فراوان کس از دشت نیزه‌وران
بر خویش خواند آزموده سران

نهفته برون آورید از نهفت
همه رازها پیش ایشان بگفت

که ما را به گیتی ز پیوند خویش
سه شمع است روشن به دیدار پیش

فریدون فرستاد زی من پیام
بگسترد پیشم یکی خوب دام

همی کرد خواهد ز چشمم جدا
یکی رای باید زدن با شما

فرستاده گوید چنین گفت شاه
که ما را سه شاه است زیبای گاه

گراینده هر سه به پیوند من
به سه روی پوشیده فرزند من

اگر گویم آری و دل ز آن تهی
دروغم نه اندر خورد با مهی

و گر آرزوها سپارم بدوی
شود دل پر آتش پر از آب روی

وگر سر بپیچم ز فرمان او
به یک سو گرایم ز پیمان او

کسی کو بود شهریار زمین
نه بازیست با او سگالید کین

شنیدستم از مردم راه‌جوی
که ضحاک را زو چه آمد بر اوی

از این در سخن هر چه دارید یاد
سراسر به من بر بباید گشاد

جهان آزموده دلاور سران
گشادند یک‌یک به پاسخ زبان

که ما همگنان آن نبینیم رای
که هر باد را تو بجنبی ز جای

اگر شد فریدون جهان شهریار
نه ما بندگانیم با گوشوار

سخن گفتن و کوشش آیین ماست
عنان و سنان تافتن دین ماست

به خنجر زمین را میستان کنیم
به نیزه هوا را نیستان کنیم

سه فرزند اگر بر تو هست ارجمند
سربدره بگشای و لب را ببند

و گر چاره‌ی کار خواهی همی
بترسی از این پادشاهی همی

از او آرزوهای پرمایه جوی
که کردار آن را نبینند روی

چو بشنید از آن نامداران سخن
نه سر دید آن را به گیتی نه بن