غزل شماره 40 دیوان شمس مولانا

طوق جنون سلسله شد باز مکن سلسله را
لابه‌گری می‌کنمت راه تو زن قافله را

مست و خوش و شاد توام حامله‌ی داد توام
حامله‌گر بار نهد جرم منه حامله را

هیچ فلک دفع کند از سر خود دور سفر
هیچ زمین دفع کند از تن خود زلزله را

می‌کشد آن شه رقمی دل به کفش چون قلمی
تازه کن اسلام دمی خواجه رها کن گله را

آنچه کند شاه جفا آبله دان بر کف شه
آنکه بیابد کف شه بوسه دهد آبله را

همچو کتابی ست جهان جامع احکام نهان
جان تو سردفتر آن فهم کن این مسئله را

شاد همی باش و ترش آب بگردان و خمش
باز کن از گردن خر مشغله‌ی زنگله را