غزل شماره 57 حافظ شیرازی

آن سیه چرده که شیرینی عالم با اوست
چشم میگون لب خندان دل خرم با اوست

ادامه

غزل شماره 56 حافظ شیرازی

دل سراپرده‌ محبت اوست
دیده آیینه دار طلعت اوست

ادامه

غزل شماره 55 حافظ شیرازی

خم زلف تو دام کفر و دین است
ز کارستان او یک شمه این است

ادامه

غزل شماره 54 حافظ شیرازی

ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است
ببین که در طلبت حال مردمان چون است

ادامه

غزل شماره 53 حافظ شیرازی

منم که گوشه میخانه خانقاه من است
دعای پیر مغان ورد صبحگاه من است

ادامه

غزل شماره 52 حافظ شیرازی

روزگاریست که سودای بتان دین من است
غم این کار نشاط دل غمگین من است

ادامه

غزل شماره 51 حافظ شیرازی

لعل سیراب به خون تشنه لب یار من است
وز پی دیدن او دادن جان کار من است

ادامه

غزل شماره 50 حافظ شیرازی

به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است
بکش به غمزه که اینش سزای خویشتن است

ادامه

غزل شماره 49 حافظ شیرازی

روضه خلد برین خلوت درویشان است
مایه محتشمی خدمت درویشان است

ادامه

غزل شماره 48 حافظ شیرازی

صوفی از پرتو می راز نهانی دانست
گوهر هر کس از این لعل توانی دانست

ادامه