غزل شماره 37 حافظ شیرازی

بیا که قصر امل سخت سست بنیادست
بیار باده که بنیاد عمر بر بادست

ادامه

غزل شماره 36 حافظ شیرازی

تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست
دل سودازده از غصه دو نیم افتادست

ادامه

غزل شماره 35 حافظ شیرازی

برو به کار خود ای واعظ این چه فریاد است
مرا فتاد دل از ره تو را چه افتادست

ادامه

غزل شماره 34 حافظ شیرازی

رواق منظر چشم من آشیانه توست
کرم نما و فرود آ که خانه خانه توست

ادامه

غزل شماره 33 حافظ شیرازی

خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است
چون کوی دوست هست به صحرا چه حاجت است

ادامه

غزل شماره 32 حافظ شیرازی

خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست
گشاد کار من اندر کرشمه های تو بست

ادامه

غزل شماره 31 حافظ شیرازی

آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است
یا رب این تأثیر دولت در کدامین کوکب است

ادامه

غزل شماره 30 حافظ شیرازی

زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست
راه هزار چاره گر از چار سو ببست

ادامه

غزل شماره 29 حافظ شیرازی

ما را ز خیال تو چه پروای شراب است
خم گو سر خود گیر که خمخانه خراب است

ادامه

غزل شماره 28 حافظ شیرازی

به جان خواجه و حق قدیم و عهد درست
که مونس دم صبحم دعای دولت توست

ادامه