غزل شماره 335 حافظ
غزل شماره 335 حافظ شیرازی
در خرابات مغان گر گذر افتد بازم
حاصل خرقه و سجاده روان دربازم
حلقهی توبه گر امروز چو زهاد زنم
خازن میکده فردا نکند در بازم
ور چو پروانه دهد دست فراغ بالی
جز بدان عارض شمعی نبود پروازم
صحبت حور نخواهم که بود عین قصور
با خیال تو اگر با دگری پردازم
سِّر سودای تو در سینه بماندی پنهان
چشم تَر دامن اگر فاش نگردی رازم
مرغسان از قفس خاک هوایی گشتم
به هوایی که مگر صید کند شهبازم
همچو چنگ ار به کناری ندهی کام دلم
از لب خویش چو نی یک نفسی بنوازم
ماجرای دل خونگشته نگویم با کس
زان که جز تیغ غمت نیست کسی دمسازم
گر به هر موی سری بر تن حافظ باشد
همچو زلفت همه را در قدمت اندازم