غزل شماره 15 شهریار (نقش حقایق )

ای چشم خمارین که کشد سرمه‌ی خوابت
وی جام بلورین که خورد باده‌ی نابت

خواهم همه شب خلق به نالیدن شبگیر
از خواب برآرم که نبینند به خوابت

ای شمع که با شعله‌ی دل غرقه به اشکی
یارب تو چه آتش که بشویند به آبت

ای کاخ همایون که در اقلیم عقابی
یارب نفتد ولوله‌ی وای غرابت

در پیچ و خم و تابم از آن زلف خدا را
ای زلف که داد این همه پیچ و خم و تابت

عکسی به خلایق فکن ای نقش حقایق
تا چند بخوانیم به اوراق کتابت

ای پیر خرابات چه افتاده که دیری است
در کنج خرابات نبینند خرابت

دیدی که چه غافل گذرد قافله‌ی عمر
بگذاشت به شب خوابت و بگذشت شبابت

آهسته که اشکی به وداعت بفشانیم
ای عمر که سیلت ببرد چیست شتابت

ای مطرب عشاق که در کون و مکان نیست
شوری به جز از غلغله‌ی چنگ و ربابت

در دیر و حرم زخمه‌ی سنتور عبادت
حاجی به حجازت زد و راهب به رهابت

ای آه پر افشان به سوی عرش الهی
خواهم که به گردی نرسد تیر شهابت

شهری است بهم یار و من یک تنه تنها
ای دل به تو باکی نه که پاک است حسابت