غزل شماره 170 حافظ شیرازی

زاهد خلوت نشین دوش به میخانه شد
از سر پیمان برفت با سر پیمانه شد

صوفی مجلس که دی جام و قدح می‌شکست
باز به یک جرعه می عاقل و فرزانه شد

شاهد عهد شباب آمده بودش به خواب
باز به پیرانه سر عاشق و دیوانه شد

مغبچه‌ای می‌گذشت راهزن دین و دل
در پی آن آشنا از همه بیگانه شد

آتش رخسار گل خرمن بلبل بسوخت
چهره‌ی خندان شمع آفت پروانه شد

گریه‌ی شام و سحر شکر که ضایع نگشت
قطره‌ی باران ما گوهر یک دانه شد

نرگس ساقی بخواند آیت افسونگری
حلقه‌ی اوراد ما مجلس افسانه شد

منزل حافظ کنون بارگه پادشاست
دل بر دلدار رفت جان بر جانانه شد