غزل شماره 383 حافظ
غزل شماره 383 حافظ شیرازی
چندان که گفتم غم با طبیبان
درمان نکردند مسکین غریبان
آن گل که هر دم در دست بادیست
گو شرم بادش از عندلیبان
یا رب امان ده تا بازبیند
چشم محبان روی حبیبان
دُرج محبت بر مُهر خود نیست
یا رب مبادا کام رقیبان
ای منعم آخر بر خوان جودت
تا چند باشیم از بینصیبان
حافظ نگشتی شیدای گیتی
گر میشنیدی پند ادیبان