غزل شماره 447 حافظ شیرازی

بیا با ما مورز این کینه داری
که حق صحبت دیرینه داری

نصیحت گوش کن کاین دُر بسی به
از آن گوهر که در گنجینه داری

ولیکن کی نمایی رخ به رندان
تو کز خورشید و مه آیینه داری

بد رندان مگو ای شیخ و هش‌دار
که با حکم خدایی کینه داری

نمی‌ترسی ز آه آتشینم
تو دانی خرقه‌ی پشمینه داری

به فریاد خمار مفلسان رس
خدا را گر مِی‌ دوشینه داری

ندیدم خوشتر از شعر تو حافظ
به قرآنی که اندر سینه داری