غزل شماره 494 حافظ شیرازی

ای دل گر از آن چاه زنخدان به درآیی
هر جا که روی زود پشیمان به درآیی

هش دار که گر وسوسه‌ی عقل کنی گوش
آدم‌صفت از روضه‌ی رضوان به درآیی

شاید که به آبی فلکت دست نگیرد
گر تشنه لب از چشمه‌ی حیوان به درآیی

جان می‌دهم از حسرت دیدار تو چون صبح
باشد که چو خورشید درخشان به درآیی

چندان چو صبا بر تو گمارم دم همت
کز غنچه چو گل خرم و خندان به درآیی

در تیره ‌شب هجر تو جانم به لب آمد
وقت است که همچون مه تابان به درآیی

بر رهگذرت بسته‌ام از دیده دو صد جوی
تا بو که تو چون سرو خرامان به درآیی

حافظ مکن اندیشه که آن یوسف مَه‌رو
بازآید و از کلبه‌ی احزان به درآیی