غزل شماره 80 حافظ شیرازی

عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت
که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت

من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش
هر کسی آن دِرَوَد عاقبت کار، که کشت

همه کس طالب یارند چه هشیار و چه مست
همه جا خانه ی عشق است چه مسجد چه کِنِشت

سرِ تسلیمِ من و خشتِ درِ میکده‌ها
مدعی گر نکند فهمِ سخن، گو سر و خشت

ناامیدم مکن از سابقه ی لطف ازل
تو پسِ پرده چه دانی که که خوب است و که زشت

نه من از پرده ی تقوا به درافتادم و بس
پدرم نیز بهشت ابد از دست بهشت

حافظا روزِ اجل گر به کف آری جامی
یک سر از کوی خرابات برندت به بهشت